Czy można wprowadzić do urządzenia Volla tryb poszukiwania punktów?

 

 

Czy można wprowadzić do urządzenia Volla tryb poszukiwania punktów?

Jest to pierwsze pytanie, które zazwyczaj zadają początkujący. Swego czasu z urządzeniami do poszukiwania punktów eksperymentowały praktycznie wszystkie firmy opierające się na akupunkturze, lecz stopniowo zainteresowanie tym tematem przepadło niemal u wszystkich.

Opór punkcie akupunkturowym jest o wiele mniejszy niż wokół niego. Na tym właśnie opiera się zasada działania wszystkich urządzeń poszukiwawczych. Urządzenie poszukiwawcze składa się z czujnika diodowego i schematu progowego. Aby znaleźć punkt trzeba podłużnymi ruchami przesuwać elektrodą pomiarową po okolicy przypuszczalnego miejsca znajdowania się punktu. Jeśli opór na jakimś odcinku tej okolicy mieści się w granicach działania schematu progowego, zapala się czujnik diodowy. Uznaje się wówczas, że elektroda znajduje się w punkcie. Wydawałoby się, że wszystko jest takie proste. Lecz zmniejszony opór skóry występuje nie tylko w punktach, lecz także w miejscach niejednorodności naskórka. Oprócz tego opór punktów od „zwyrodnieniowych” do „zapalnych” mieści się w dość znacznych granicach. Jeśli urządzenie progowe ustawi się na cały zakres, to będzie ono działać nie tylko w punktach, lecz wszędzie. Jeśli zaś zawęzi się granice, to na poszczególnych punktach urządzenie nie będzie działać w ogóle. Różnie próbowano rozwiązać ten problem. W szczególności przy pomocy wielokanałowych urządzeń progowych, w których każdy kanał nastrajany był na określony opór. 

Sens wypuszczenia na rynek tego typu urządzeń jest niewielki. Przecież taka ozdóbka niepotrzebnie dubluje czujnik elektrody do diagnostyki Volla. Były też inne wersje, lecz żadna z nich się nie przyjęła. Poza tym sama operacja poszukiwania punktów prowadzi do tego, że punkt szybciej się męczy i niemal dwukrotnie wydłuża się czas potrzebny na badanie. W związku z tym urządzenia do poszukiwania punktów nigdy nie cieszyły się popularnością wśród lekarzy. Zarówno refleksoterapeuci jak i specjaliści z dziedziny diagnostyki Volla tak czy inaczej na pamięć znają lokalizacje punktów. Łatwiej im i szybciej znajduje się punkty według wskazówek anatomicznych. Teoretycznie tego typu urządzenia mogą być potrzebne początkującym, ale przecież jeśli człowiek planuje stale pracować w dziedzinie elektropunktury, to poświęcenie jakiegoś czasu na naukę odszukiwania punktów biologicznie aktywnych nie powinno stanowić dla niego problemu. W przyszłości pozwoli to zaoszczędzić wiele sił i czasu. Dlatego we współczesnych profesjonalnych kompleksach diagnostycznych jakiekolwiek urządzenia do poszukiwania punktów nie występują. Inna sprawa, to różne domowe przybory do terapii akupunkturowej. Z reguły wyposaża się je w jakieś ułatwienia do odszukiwania punktów. Lecz jest to inna klasa urządzeń i nie powinna być stosowana w gabinetach.  

Czy na wyniki diagnostyki ma wpływ promieniowania pochodzące od komputera?

 

 

Czy na wyniki diagnostyki ma wpływ promieniowania pochodzące od komputera?

Należy sobie jasno uświadomić, że na aparaturę służącą do wykonywania testów oraz na selektor i wszelkie inne urządzenia służące do diagnostyki lub BRT żadne pola elektromagnetyczne nie wywierają żadnego wpływu. Wpływ ten wywierany jest na człowieka. Jednak stopień oddziaływania bezpośrednio zależy od natężenia pola. Na przykład w pobliżu działającego aparatu rentgenowskiego nie tylko nie należy prowadzić diagnostyki, lecz nawet nie wolno się znajdować. Jest to oczywiste i dla wszystkich zrozumiałe. Całkiem inne jest promieniowanie komputera. W pierwszych komputerach podstawowym źródłem promieniowania był monitor oparty na kineskopie. Emitowane było delikatne promieniowanie rentgenowskie, podobnie jak w przypadku telewizora. Jednak takie monitory produkowane były dawno temu i w tej chwili trudno znaleźć je nawet na złomie. W przypadku wszystkich współczesnych monitorów obowiązkowe jest odpowiadanie międzynarodowym standardom reglamentującym promieniowanie na poziomie, który jest absolutnie bezpieczny dla człowieka. Dodatkowo nawet tradycyjne monitory obecnie praktycznie zostały wyparte przez ekrany ciekłokrystaliczne, które nie emitują absolutnie nic poza światłem. W ten sposób temat „szkodliwego” promieniowania komputerów jest w istocie pod wieloma względami wymysłem, lecz dobrze utrwalonym wśród prostych ludzi (szczególnie dzięki wysiłkom producentów i dystrybutorów rozmaitych neutralizatorów promieniowania). Z kolei nie ulega wątpliwości, że każdy monitor niekorzystnie wpływa na wzrok. Ale to już całkiem inny temat.

Łatwo można sprawdzić przy pomocy Volla czy komputer wpływa na zdrowie człowieka. W tym celu należy wykonać pomiar wskazań na punktach kontrolnych, a następnie umieścić obok pacjenta włączony komputer i znów zmierzyć te same punkty. Jeśli wskazania zmieniły się o ponad pięć jednostek, to komputer wpływa na organizm. Dokładnie tak samo można sprawdzić skuteczność dowolnego neutralizatora promieniowania.

Dla bezpieczeństwa można zwrócić szczególną uwagę na bloki zasilające komputer. Jeśli są one wbudowane w stację roboczą (komputer stacjonarny), to lepiej niech stacja znajduje się co najmniej dwa metry od pacjenta. Z kolei wiadomo, że najczęściej do diagnostyki, ze względu na wygodę używane są laptopy, notbooki i netbooki. Ich stacja zasilania, to zwykły zasilacz, który w postaci niewielkiej kostki znajduje się zazwyczaj w odległości półtorej do dwóch metrów od samego urządzenia.  

Różnice między metodą Volla i Vegatestem

Metoda Schimmela (VEGATEST)

Ogólne założenia

Metoda wegetatywnego testu rezonansowego została zaproponowana w 1978 roku przez niemieckiego uczonego Helmuta Schimmela. Opiera się ona na metodzie Volla i bioelektronowej diagnostyce czynnościowej metodą W. Schmidta i H. Pflauma. Pierwsze aparaty do prowadzenia rezonansowego testu wegetatywnego – Vegatestu i pierwsze specjalistyczne zestawy testowe zostały wdrożone do praktyki klinicznej przez niemiecką firmę Vega. Potem, dalszy wkład w rozwój tej metody wniósł Keller, Kempe, Morli, Schreidman oraz rosyjska firma Imedis. Metoda vegatest posiada zezwolenie Ministerstwa Zdrowia w Rosji i na Ukrainie. Do vegatestu stosuje się zmodyfikowane (pod względem techniki lub oprogramowania) urządzenia Volla i specjalne zestawy testowe składające się z:

  • preparatów testowych służących do zwiększenia wrażliwości pomiarów,

  • preparatów testowych wskazujących na określone choroby (nozody),

  • preparatów testowych, które mogą ustalić lokalizację schorzenia i jego postać.

Vegatest, to integralne podejście do oceny stanu człowieka na podstawowych poziomach czynności życiowych organizmu: strukturalnym (układ oporowo-ruchowy), biochemicznym (przemiana materii), psychoemocjonalnym.

Vegatest daje możliwość ustalenia:

  • charakteru procesu patologicznego: zapalny, alergiczny, toksyczny, zwyrodnieniowy, nowotworowy,

  • lokalizację procesu, stadium jego rozwoju i rozległość (łagodny, złośliwy, z przerzutami lub bez),

  • rodzaju czynników chorobotwórczych wywołujących infekcję lub ich połączenia (wirusy, bakterie, pierwotniaki, helminty itd.),

  • wpływ na pacjenta czynników z otoczenia (obciążenia geopatyczne, promieniowanie elektromagnetyczne, substancje toksyczne),

  • wpływ na pacjenta różnych czynników psychoemocjonalnych wywołujących zaburzenia psychosomatyczne i wewnętrzne,

  • wpływ na pacjenta każdej terapii.

Wskazania i przeciwwskazania do zastosowania vegatestu są takie same jak w przypadku metody Volla.

Podstawowe różnice pomiędzy metodą Volla i metodą Schimmela:

  1. Metodą Volla mierzy się absolutne wartości przewodnictwa punktów. Każdy punkt odpowiada za jeden narząd. Wartość wskaźnika w punkcie charakteryzuje stan czynnościowy związanego z nim narządu, a podczas testowania medykamentów odzwierciedla reakcję tego narządu na testowany preparat. Metodą Schimmela wszystkie pomiary wykonuje się w jednym punkcie reprezentatywnym, a stan czynnościowy narządu można określić wyłącznie testując odpowiednie preparaty testowe ze specjalnych zestawów na zasadzie „tak – nie”. Według takiej samej zasady prowadzi się testowanie medykamentów.

  2. Reprezentatywność punktu mierzy się metodą Schimmela przy pomocy tak zwanej pulsacji. Ilość pomiarów jest teoretycznie nieograniczona, lecz w praktyce zmęczenie punktu jednak występuje, lecz nie jest ono tak wyraźne, jak w metodzie Volla i trzeba dysponować określonym doświadczeniem aby je dostrzec.

Technologia dokonywania pomiarów metodą vegatest przewiduje kilka etapów:

Obciążenie czynnościowe. Jest to wstępne oddziaływania na pacjenta mające na celu wykrycie u niego zaburzeń regulacyjnych podczas dalszego badania, lecz wykonanie tego pierwszego etapu nie jest konieczne. Obciążenie czynnościowe może odbywać się:

  • przez egzogenną terapię BRT pobudzającą o częstotliwości 13Hz na końcowych punktach meridianu układu limfatycznego Ly1 z prawej i z lewej strony,

  • przez egzogenną terapię BRT o częstotliwości 13HZ na strefach według siedmiu odprowadzeń według następującej kolejności: ręka-ręka, noga-noga, głowa po prawej – głowa po lewej, głowa po prawej-prawa ręka, głowa po lewej-lewa ręka, prawa ręka-prawa noga, lewa ręka-lewa noga.

Dobór punktu reprezentatywnego. Najpierw wybiera się jakikolwiek biologicznie aktywny punkt na ręce pacjenta. Następnie umieszcza się w nim elektrodę i uciska nią punkt płynnie zwiększając nacisk do 100, 200 gramów, przy czym uciskać można najwyżej przez trzy sekundy. Wskaźnik przewodnictwa będzie przy tym najpierw się zwiększał, a następnie ustabilizuje się na poziomie plato. Potem należy nie odrywając elektrody od punktu płynnie zmniejszyć nacisk niemal do zera. Wskaźnik przewodnictwa zmniejszy się przy tym. Potem trzeba znów płynnie zwiększyć nacisk elektrody na punkt i jeśli wskaźnik przewodnictwa osiągnie poprzednią wartość, to punkt ten uznaje się za reprezentatywny. Jeśli zaś wskaźnik przewodnictwa nie dochodzi do poprzedniej wartości, punkt ten jest bezużyteczny. Nie może on zostać wykorzystany do diagnostyki i należy odszukać inny.

Zmiana wrażliwości urządzenia. Skala pomiarowa urządzenia zostaje sztucznie rozciągnięta, tak aby maksymalne przewodnictwo występowało nie na poziomie 100 jednostek, lecz na poziomie 80 jednostek. Z reguły robi się to przy pomocy zmiany ustawienia w programie komputerowym.

Podłączenie organopreparatu Epiphysis D26. Zastosowanie preparatu Epiphysis D26 pozwala zwiększyć wrażliwość wegetatywnego układu nerwowego pacjenta na testowane preparaty. Najpierw do obwodu pomiarowego należy podłączyć jedną dawkę Epiphysis D26 z kasety testowej lub z selektora i zmierzyć przewodnictwo punktu biologicznie aktywnego. Następnie podłącza się dwie dawki i tak aż do czterech za każdym mierząc przewodnictwo. Ilość dawek, przy której przewodnictwo nie zmniejsza się uważa się za optymalną. Następnie dawki te powinny być stopniowo podłączane do obwodu pomiarowego.

Prowadzenie pomiarów bezpośrednich. Podczas badania metodą vegatest przyjęło się podążać od ogółu do szczegółu. Najpierw należy ustalić czy występują u pacjenta zaburzenia w podstawowych narządach i układach i czy oddziałują na niego niekorzystne czynniki z otoczenia (obciążenia geopatyczne, promieniowanie elektromagnetyczne, substancje toksyczne). W tym celu należy kolejno podłączać do obwodu pomiarowego odpowiednie preparaty testowe z kaset testowych lub z selektora i za każdym razem mierzyć przewodnictwo. Jeśli przewodnictwo wynosi mniej niż 80 jednostek, to test uważa się za pozytywny (czyli dany czynnik ma wpływ na organizm), jeśli przewodnictwo będzie na niskim poziomie – test jest negatywny (dany czynnik na organizm nie wpływa).

Diagnostyka przy pomocy filtrów. Najpierw przy pomocy preparatów testowych należy odszukać porażony narząd. Przypuśćmy, że wskaźnik wyjściowy przewodnictwa w punkcie biologicznie aktywnym wynosi 80 jednostek. Przy podłączeniu do obwodu pomiarowego organopreparatu Wątroba D4 wskaźnik przewodnictwa staje się niższy niż 80 jednostek – wskazuje to na porażenie wątroby. Teraz trzeba wykryć charakter porażenia. Przypuśćmy, że jest to wirusowe zapalenie wątroby typu A. Sprawdźmy to przypuszczenie. Pozostawiamy organopreparat Wątroba D4 podłączony do obwodu pomiarowego (teraz ten preparat będzie odgrywać rolę filtra) i podłączamy nozod wirusowego zapalenia wątroby typu A. Jeśli przy tym wskazanie przewodnictwa wraca do wyjściowych 80 jednostek, to przypuszczenie jest słuszne, jeśli zaś nie, to należy szukać innej przyczyny porażenia wątroby.

Metoda Volla - fenomen testowania medykamentów

Metoda Volla - krótka historia

Reinhold Voll urodził się 17 lutego 1909 roku w Berlinie. W 1927 roku zdał na wydział architektury wyższej uczelni technicznej w Stuttgarcie, lecz interesował się medycyną i w 1930 roku przeszedł na wydział medyczny Uniwersytetu Eberharda Karola w Tybindze, a potem kontynuował naukę w Instytucie Medycyny Tropikalnej w Hamburgu. W 1935 roku obronił doktorat. Od 1935 do 1938 roku pracował jako ordynator w Instytucie Medycyny Sportowej w Hamburgu. Od 1938 zajmował się zagadnieniami profilaktyki zdrowotnej i studiował medycynę Wschodu. W 1953 roku wraz z inżynierem Fritzem Wernerem stworzył urządzenie, które nazwali Diatherapuncteur, na którego bazie opracował własną metodę diagnostyki i terapii elektropunkturowej. W 1955 roku utworzył „Towarzystwo elektroakupunktury KUF” (obecnie używamy pojęcia elektropunktura zamiast elektroakupunktura).

 

W 1956 roku w Plochingen odbyło się zebranie założycielskie Międzynarodowego Towarzystwa Elektropunktury Metodą Volla, które zjednoczyło ponad 10 tysięcy lekarzy z 33 krajów. W 1966 roku w Castel Gandolfo papież Paweł VI odznaczył Reinholda Volla złotym metalem watykańskim „Za wybitne zasługi dla cierpiącej ludzkości i opracowanie metody terapii i diagnostyki elektropunkturowej”. W 1969 roku Voll został członkiem honorowym Włoskiej Akademii Medycyny Homeopatycznej, a także członkiem honorowym Niemieckiego Towarzystwa Lekarskiego zrzeszającego lekarzy stosujących czynniki naturalne w leczeniu. W 1972 roku wybrano go na stanowisko honorowego prezesa Międzynarodowego Stowarzyszenia Elektroakupunktury. W 1979 roku został odznaczony Orderem „Za zasługi dla Republiki Federalnej Niemiec”. Voll zmarł w 1989 roku.

Niektóre źródła wśród oznaczeń podają medal Gufalanda, chociaż nie ma żadnych potwierdzeń, by takie odznaczenie kiedykolwiek istniało. Inne legendy głoszą jakoby Reinhold Volla opracował swą metodę jak pracownik obozu koncentracyjnego podczas testów na ludziach, lecz co ciekawe tego typu informacje występują wyłącznie na stronach internetowych przeciwników metody Volla i nie znajdują żadnego potwierdzenia.

Metoda Volla przeszła badania kliniczne oraz przeszła próbę czasu i nadal z powodzeniem rozwija się dzięki wysiłkom mnóstwa specjalistów na całym świecie. Według danych WHO metoda ta jest uznana i stosowana przez lekarzy we wszystkich krajach rozwiniętych.

Podstawy metody Volla

Metoda Volla stanowi niezwykle udaną próbę połączenia osiągnięć tradycyjnej starożytnej chińskiej terapii akupunkturowej, homeopatii i współczesnej medycyny. Organizm ludzki postrzegany jest w niej jako całość, złożony samoorganizujący się system mający wszystko co jest potrzebne do zachowania homeostazy (równowagi wewnętrznej). U podstaw metody Volla leży nowatorska metoda połączona z aparaturą w celu ustalenia stanu czynnościowego narządów wewnętrznych i układów człowieka przez pomiary przewodnictwa elektrycznego w określonych aktywnych biologicznie punktach i aktywnych biologicznie strefach (narządy, to na przykład serce, płuca, wątroba, oko itd.; układy, to układ oddechowy, układ moczowo-płciowy, układ oporowo-ruchowy itp.).

 

Punkty biologicznie aktywne znane były od tysięcy lat i wykorzystywano je w akupunkturze. Zasada polega na tym, że na skórze człowieka przebiegają kanały – meridiany, wzdłuż których znajdują się miejsca odpowiadające poszczególnym narządom. Akupunktura wykorzystuje te miejsca poprzez pobudzanie ich i jednoczesne oddziaływanie na odpowiednie organy. Metoda Volla działa według odwrotnego algorytmu, gdyż starając się nie pobudzać punktu biologicznie aktywnego pobiera jedynie z niego dane dotyczące przewodnictwa i oporu elektrycznego ustalając w ten sposób stan powiązanego z punktem narządu.

Według tych wskazań można ocenić, które narządy są zaburzone pod względem adaptacji lub są zaangażowane w proces patologiczny, przy czym nawet we wczesnym, przedklinicznym etapie rozwoju choroby, gdyż każdej zmianie patologicznej zawsze towarzyszy zaburzenie przewodnictwa w określonym punkcie biologicznie aktywnym. Analizując wskazania przewodnictwa można też obiektywnie ocenić praktycznie każdy rodzaj terapii.

Kluczową rolę w diagnostyce metodą Volla odgrywa odkryte przez samego Volla zjawisko, które nazwał fenomenem testowania medykamentów. Jego istota polega na tym, że wskazania przewodnictwa w punkcie biologicznie aktywnym są zależne od środków leczniczych i zmieniają się w zależności od ich zastosowania. Pomiary są reprezentatywne i powtarzalne. Najważniejsze jest to, że nie trzeba samych środków leczniczych wprowadzać do organizmu pacjenta, aby ustalić ich wpływ na określone narządy. Wystarczy tylko zapewnić włączenie ich do obwodu pomiarowego.

W zasadzie samo zjawisko takiego wpływu środków leczniczych na organizm znane jest od dawna i istnieją różne metody diagnostyczne oparte na tym zjawisku. Najstarszą z nich jest diagnostyka z pulsu, którą do tej pory stosują lekarze tybetańscy i chińscy. Pozwala ona przy pomocy charakteru zmian fal pulsacyjnych określić wpływ różnych medykamentów na organizm. W starożytnych Indiach opracowano metodę doboru środków leczniczych przy pomocy różnych wahadełek i pierścieni zmieniających charakter swego ruchu w zależności tego, czy testowany medykament nadaje się dla pacjenta.

 

Spośród bardziej współczesnych metod istnieje metoda dwupalcowego napięcia mięśniowego opracowana przez japońskiego lekarza Omurę w 1981 roku. W celu przeprowadzenia badania pacjent łączy w pierścień palec wskazujący i kciuk prawej ręki z taką siłą, by lekarz nie mógł ich swobodnie rozdzielić. Następnie sondą akupresorową lekarz uciska określone punkty biologicznie aktywne i równocześnie ocenia dynamikę zmian napięcia mięśni połączonych palców, czyli usiłuje je rozedrzeć. Obniżenie napięcia mięśni palców podczas ucisku na określony punkt biologicznie aktywny świadczy o tym, że zaatakowany narząd został ustalony. Następnie w lewej ręce pacjenta umieszcza się testowany medykament i procedura testowania jest kontynuowana dopóki lekarz nie odnotuje nasilenia napięcia mięśniowego palców. Badania kliniczne metody Omury w wiodących ośrodkach medycyny tradycyjnej w USA i w Japonii wykazały, że przy jej pomocy można uzyskać wiele informacji oraz dokonać indywidualnego doboru środków leczniczych.

 

Niemal równocześnie z metodą Omury w Europie opracowano tak zwany test kinezjologiczny. Zaatakowany narząd lub układ ustala się podobnie jak w teście Omury, tylko oceniając zmianę napięcia mięśni lewej lub prawej ręki pacjenta wyciągniętej pod kątem prostym w stosunku do tułowia. Identycznie odbywa się dobór medykamentów. Za optymalny dla pacjenta uznaje się środek, pod którego wpływem nasila się napięcie mięśni ręki, czemu towarzyszy jej ruch z niewielkim wyrzutem w górę podczas próby opuszczenia jej przez lekarza. Ciekawe, że pierwsze próby testowania kinezjologicznego prowadzono na zawodnikach podnoszących ciężary (sztangistach), naturalnie mających niezwykle silne ręce. Niemniej wystarczyło takiemu sportowcowi dać do ręki jedną ampułkę z mirorelaksantem (środkiem rozluźniającym mięśnie), jak jego napięcie mięśniowe zmniejszało się na tyle, że drugą rękę z łatwością mogła doprowadzić do pionu każda kobieta.

W ten sposób oddziaływanie środków leczniczych na organizm bez potrzeby ich wprowadzania do ciała niewątpliwie istnieje. Jednak mechanizm tego zjawiska po dziś dzień nie jest jasny. W chwili obecnej nie da się bezpośrednio zmierzyć takie oddziaływania. Można je ocenić wyłącznie pośrednio, rejestrując pewne reakcje organizmu: zmianę charakteru fali pulsacyjnej, napięcia mięśniowego lub przewodnictwa w punkcie biologicznie aktywnym. Spośród wszystkich tych metod rejestracja przy pomocy aparatury jest najdokładniejsza. Takiej rejestracji dokonuje się przy pomocy metody Volla oraz opracowanej później metody Schimella zw. Vegatest.

Odkryty przez Volla fenomen testowania medykamentów stał się bodźcem do opracowania absolutnie nowej technologii czynnościowej diagnostyki organizmu człowieka i ustalania reakcji organizmu na dosłownie każde oddziaływanie. Testując tak zwane nozody (potencjonowane preparaty z tkanek chorych narządów) i organopreparaty (potencjonowane preparaty ze zdrowych narządów i tkanek), można ustalić czynniki etiologiczne (pierwotne przyczyny) chorób, przy czym nawet we wczesnych stadiach przedklinicznych (zanim pojawią się objawy subiektywne – ból, swędzenie, nadczynność, niedoczynność itd.). Dość łatwo określić niedobór w organizmie poszczególnych mikroelementów, występowanie helmintów, grzybów itp. Można dokonać indywidualnego doboru wszelkich środków homeopatycznych i alopatycznych oraz ich dawek. Udaje się wykryć obciążenie przez czynniki elektromagnetyczne, radioaktywne, geopatyczne, fizyczne, chemiczne i infekcyjne. W ramach terapii metoda Volla, Vegatest pozwala dokonać indywidualnego doboru środków leczniczych, leczyć kopiami informacyjnymi preparatów, wykonywać leczenie impulsami o niskiej częstotliwości (biorezonans egzogenny), wykonywać terapię BRT.  

Ryodoryaku (Nakatani)

nakataniRyodoraku jest to odmiana diagnostyki elektroakupunkturowej. Łączy tradycyjną wiedzę chińską z nauki zachodniej w dziedzinie oddziaływań elektromagnetycznych. Twórcą terapii jest profesor Yoshio Nakatani (skąd wywodzi się nazwa metody w niektórych krajach świata) - japoński lekarz i biofizyk, który po II wojnie światowej w tym samym czasie co Reinhold Voll - wraz z zespołem współpracowników postanowił naukowo dowieść słuszności teorii akupunkturowych, aby odeprzeć zarzuty świata zachodniego wobec tradycyjnych wschodnich praktyk medycznych.

Czytaj więcej: Ryodoryaku (Nakatani)

Test Vega

VEGATEST

Test Vega, nazywany też testem reakcji Schimmela lub w skrócie VRT (od ang. Vegetative Reflex Test), to jedna z najnowszych odmian diagnostyki elektronicznej. Opiera się na zasadach biorezonansu magnetycznego, czyli reakcji organizmu na określone impulsy elektromagnetyczne.

Czytaj więcej: Test Vega

Selektor - elektroniczna baza substancji

Wbudowany precyzyjny selektor kopii informacyjnych substancji (markerów) - elektroniczne laboratorium zawiera ok 40 000 elektronicznych kopii takich jak:

Czytaj więcej: Selektor - elektroniczna baza substancji

Oprogramowanie komputerowe

Możliwości oprogramowania:

Określenie funkcjonalnego stanu organów i systemów, powiązanych z biologicznie aktywnymi punktami.

Czytaj więcej: Oprogramowanie komputerowe

Test Express

Test expresowy zwany jest też strefowym, segmentowym.

Wstępna automatyczna diagnostyka na podstawie kilkudziesięciu pomiarów między sześcioma elektrodami (2 czołowe, 2 na stopy, 2  ręczne) z wyjawieniem stref lokalizacji patologii w ciągu 3-8 minut. Większość procesu wykonuje sam komputer. Metoda nie wymaga nauki punktów akupunkturowych. Udział osoby wykonującej testowanie jest minimalny. Z naciśnięciem jednego przycisku wykonywany jest pomiar zakończony efektowną wizualizacją dla osoby testowanej. Do testu jest wykorzystanych 6 elektrod 2 umiesczone na czole, 2 w rękach, 2 na nogi).

 

Test expressowy jest szczególnie używany przez osoby, które chcą szybko ustalić stan organizmu, dobrać odpowiedni suplement.

 

Test Vega (Vegatest)

shimmelVegatest (WRT - Wegetatywny test rezonansowy, test Vega) - został opracowany w Niemczech przez lekarza Helmuta Schimmela w roku 1978. U jego podstaw leżą metody diagnostyki elektroakupunkturowej R. Volla i czynnościowej diagnostyki bioelektronowej W. Schmidta i H. Pflauma. Wdrażaniem metody Vegatest do praktyki klinicznej od 1978 roku zajmuje się z firma «VEGA (Niemcy)» , która opracowała pierwsze aparaty nazwane «VEGA-TEST», umożliwiające pomiar BAP tą metodą. Ponad 15-letnie badania doktora Schimmela i jego zwolenników zmieniły tę metodę w nadzwyczaj skuteczny sposób diagnozowania. Podobnie jak przy metodzie Volla wykorzystuje się punkty akupunktorowe oraz tzw. vollowskie, odkryte przez Volla. Jednak z wykorzystaniem odpowiednich markerów badanie przebiega na jednym lub kilku punktach. Niektórym się wydaje, iż jest to najlepszy sposób diagnozy. Każda metoda ma niedostatki. Jednak z metodą Volla znakomicie się uzupełniają o czym można przeczytać w artykule o różnicach między metodą Volla a Vegatest.

Czym są tak zwane urządzenia antypasożytnicze?

 

 

Czym są tak zwane urządzenia antypasożytnicze?

Obecnie wielu lubi twierdzić, że za wszystkie nieszczęścia odpowiadają pasożyty. Oczywiście to zbyt uproszczone pojęcie, lecz faktycznie wyrządzają one wiele szkody. Jako pierwsi temat ten poważnie podjęli wiodący producenci suplementów diety. Okazało się, że fitopreparaty, witaminy i mikroelementy wchodzące w skład suplementów diety nieźle wzmacniają zdrowie nie tylko człowieka, ale również robaków pasożytniczych. Dlatego obecnie ogólną tendencją jest prowadzenie diagnostyki na okoliczność występowania pasożytów, a dopiero potem wszystkich niezbędnych zabiegów oczyszczających organizm i dopiero na końcu zajmowanie się konkretnymi problemami związanymi ze zdrowiem (zresztą nierzadkie są przypadki, w których po wydaleniu pasożytów i oczyszczaniu organizmu problemy te ustępują same przez się). Na ile skuteczne są te lub inne aparaty antypasożytnicze. Od dawna stosował to naukowiec Raymond Rife. Jego historia daje dużo do myślenia. Najlepiej jeśli ocenią to lekarze. W internecie można spotkać dość wiele informacji na temat takich narzędzi. Lecz charakter tych informacji jest z reguły dość jednorodny. Najczęściej mamy do czynienia z agresywną reklamą. Obiecuje się pozbycie wszystkich pasożytów na zawsze i zaleca się kupno urządzenia.

Zapping

 
 
 
„Zapping" to metoda elektroniczna opracowana przez dr Huldę Clark. Pozwala w ciągu kilku minut zabić wirusa, bakterię za pomocą prądu o odpowiedniej częstotliwości.

Czytaj więcej: Zapping

Biorezonans (BRT według MORA) - na czym polega?

 

Terapia biorezonansowa (BRT), często mylona z diagnostyką, wykorzystuje oddziaływanie pól elektrycznych i magnetycznych na żywe organizmy w celu ukierunkowania ich stymulacji. Dzięki tej metodzie nie można diagnozować stanu zdrowia pacjentów, a jedynie regulować energię w organizmie i wspomagać leczenie wielu schorzeń poprzez doprowadzenie do zrównoważonej pracy ustroju. Metoda w Polsce najczęściej jest używana do odczulania na alergeny oraz do pozbywania się z uzależnień (nałogów). W terapii wykorzystuje się istniejące w organizmie człowieka i wokół niego drgania elektromagnetyczne (biosygnały), charakterystyczne w zależności od każdego człowieka.

Czytaj więcej: Biorezonans (BRT według MORA) - na czym polega?

Metoda Huldy Clark

clarkTerapia Huldy Clark to jedna z najbardziej kontrowersyjnych współczesnych metod leczenia schorzeń układu odpornościowego, zaburzeń przemiany materii i nowotworów. Mieszkająca w Stanach Zjednoczonych twórczyni tej metody jest dyplomowaną lekarką, prowadzącą ośrodek medyczny Self-Health Research Center w Kalifornii. Po długich badaniach w dziedzinie fizjologii i biochemii ludzkiego organizmu H. Clark oświadczyła, że znalazła skuteczny lek na raka i inne ciężkie choroby, z których wiele uważa się za nieuleczalne.

Czytaj więcej: Metoda Huldy Clark

Biorezonans - nowa medycyna XX wieku

Zniekształcający rezonans może utrzymywać się przez wiele lat, a nawet przenosić się holograficznie, włączony do sprali DNA, na kolejne pokolenia (czyli dawać homeopatyczne „miazmaty”). Identyfikacja rezonansu oraz dokładna i odpowiednia terapia ekwiwalentnym lub komputerowym lustrzanym odbiciem, jak to się robi w przypadku wytłumiania hałasu, może przypuszczalnie przywrócić harmonię.

Czytaj więcej: Biorezonans - nowa medycyna XX wieku

Terapia dr Becka

Zapper wg dr Becka okazuje się być wyjątkowy skuteczny w neutralizowaniu HIV oraz eleminacji wielu innych organizmów chorobotwórczych. Przypuszcza się, że kuracja ta również w bezpieczny sposób neutralizuje inne wirusy, grzyby, bakterie i pasożyty we krwi.

 

Czytaj więcej: Terapia dr Becka

Replikacja substancji (transkrypcja)

Replikacja substancji - transkrypcja.

Technologia, dzięki której można skopiować, przenieść informacje leczniczą każdej substancji na granulki homeopatyczne, wodę, wosk, miód itp.

Szerokie badania w tym zakresie prowadził Masaru Emoto.

Biorezonans aktywny

Biorezonans aktywny (egzogenny)

Aktywny biorezonans (BRT) jest to aparatowa (niefarmakologiczna) metoda terapii wywołanych przez flory patogenne chorób – zarówno ostrych, jak i przewlekłych – przy zastosowaniu urządzeń.

Czytaj więcej: Biorezonans aktywny

Biorezonans pasywny

Biorezonans pasywny wg Mora

Celem tej terapii jest neutralizacja drgań patologicznych u pacjenta i aktywacja sił odpornościowych organizmu. Nie stosujemy przy tym żadnych zewnętrznych źródeł energii, wszystkie drgania są fizjologiczne.

Każda żywa istota posiada matrycę informacyjną składającą się z oddzielnych fal elektromagnetycznych. Ten zakres drgań, charakterystyczny dla danego pacjenta (i tylko na dany okres czasu), może zawierać wszystkie charakterystyczne sygnały informacyjne organizmu.

Oprócz drgań fizjologicznych (harmonicznych sygnałów), które dają informacje na temat zdrowia, w zakresie są zawarte także patologiczne oscylacje dysharmoniczne (pochodzące z uszkodzonych narządów lub różnych czynników patologicznych), które należy zdecydowanie osłabić lub usunąć całkowicie.

Choroba oznacza brak równowagi w częstotliwościowym zakresie organizmu pod wpływem drgań patologicznych (dysharmonicznych). Pozwala to na wykorzystanie podczas leczenia złożonego zakresu własnych drgań elektromagnetycznych pacjenta. Mamy tu więc do czynienia z terapią biofizyczną w czystej postaci.

Czytaj więcej: Biorezonans pasywny

Terapia indukcyjna

 
 
 
Terapia indukcyjna jest to leczenie za pomocą częstotliwościowych zakresów ludzkiego mózgu. Metoda ta opiera się na postrzeganiu żywego organizmu, a w szczególności organizmu człowieka, jako otwartego (tzn. stale wymieniającego informację ze środowiskiem zewnętrznym), samoregulującego się systemu cybernetycznego.

Czytaj więcej: Terapia indukcyjna

Więcej artykułów…

  1. Pasożyty - przyczyną chorób?